Caballero determinado espiritual: a imitación del que hizo en lenguaje francés Oliver de la Marcha, ed. A. Vilanova, Barcelona, Selecciones Bibliófilas, 1955, pág. 229.

Ed. cit., pág. 145.

De Amicitia, VIII, ix: «Nihil est enim amabilius virtute; nihil quod magis alliciat ad diligendum: quippe cum, propter virtutem et probitatem, etiam eos quod nunquam vidimus quoad modo diligamus. Quis est qui C. Frabricii, M. Curii non cum caritate et benevolentia memoria usurpet, quos nunquam viderit? [...] Quod si tanta vis probitatis est, ut eam vel in eis quos nunquam vidimus vel, quod maius est, in hoste etiam diligamus».

Heroidas, XVI, 35-37:

	Te peto, quam pepigit lecto Venus aurea nostro;
	Te prius optavi quam mihi nota fores;
	Ante tuos animo vidi quam lumine vultus.

Pero no creo que en el verso de Propercio, «Multi longuinquo periere in amore libenter» (Eleg., I, vi, 27), longuincuo pueda interpretarse en el mismo sentido que el lontain de J. Rudel, más bien parece tener el sentido de «prolongado» o «ausente».

Libro X, caps. 1-2:

«Nunc ad ea ipsa consequenter enodatius explicanda limatior accedat intentio. Ac primum, quia rem prorsus ignotam amare omnino nullus potest; diligenter intuendum est cuiusmodi sit amor studentium, id est, non iam scientium, sed adhuc scire cupientium quamque doctrinam.

Et in his quippe rebus in quibus non usitate dicitur studium, solent existere amores ex auditu, dum cuiusque pulchritudinis fama ad videndum ac fruendum snimus accenditur, quia generaliter novit corporum pulchritudines, es eo quod plurimas vidit, et inest intrinsecus unde approbetur, cui forinsecus inhiatur. Quod cum fit, non rei penitus incognitate amor excitatur, cuius genus ita notum est. Cum autem virum bonum amamus, cuius faciem non vidimus, es notitia virtutum amamus, quas novimus in ipsa veritate, [...] Aliquando etiam ipsarum doctrinarum fines auditos expertosve miramur, et ex hoc inardescimus facultatem comparare discendo, qua ad eos pervenire possimus. Tanquam si litteras nescienti dicatur quamdam esse doctrinam, qua quisque valeat, quamvis longe absenti, verba mittere manu facta in silentio, quae rursus ille cui mittuntur, non auribus, sed oculis colligat, idque fieri videat; nonne dum concupiscit nosse quo id possit, omni studio circa illum finem movetur, quem iam notum tenet? Sic accenduntur studia discentium; nam quod quisque prorsus ignorat, amare nullo pacto potest, [...] sed in eo quod scire studet, quid amet inquirimus, quod prefecto nondum novit; et propterea miramur cur amet, quoniam firmissime nivimus amad nisi nota non posse.

Quamobrem omnis amor studentis animi, hoc est volentis scire quod nescit, non est amor eius rei quam nescit, sed eius quam scit, propter quam vult scire quod nescit. Aut si tem curiosus est, ut non propter causam aliam notam, sed solo amore rapiatur incognita sciendi; discernendus quidem est ab studiosi nomine iste curiosus, sed nec ipse amat incognita...».

Dice S. Zenón: «Non quemquam pro persona diligit, adulari quia nescit [...] Hujus est munus, ut, non dicam notos, aut amicos, sed saepe etiam eos, quos nunquam vidimus, diligamus. Hujus est munus, quod antiquorum aut virtutes ex libris, aut ex virtutibus libros agnoscimus. Sed quid ergo divius demorer in humanis, quasi sola isto arfertti sint praedita? Nonne videmus omne animantium genus congregatione, concordia testari charitatem; [...] propter quod non immerito Joannes peculiaris arcanorum Domini consultor constanter edicit: Si quis dixerit, quoniam diligo Deum, et fratrem suum odit, mendax est: qui enim non diligit fratrem suum, quem videt, Deum, quem non videt, non potest diligere (Joan, IV, 20). [...] Sed necesario unicuique sinceri amons est noscenda proprietas, ne sub sono nominis commitatur regula veritatis; est enim et allius amor sane saluti nostrae contrarius; cui recte homini» forma tribuitur, quia temporalis ac fragilis esse cognoscitur» (Libro I, tratado II, P. L.).

«De Christo. Nativitas ejus aeterna at temporaria, utraque inenarrabilis. In carne natus est illaesa matris virginitate. Credimus et in Filium eius Dominum nostrum Jesum Christum [...] Nativitatem itaque Dei ex Deo nec cogitare poteris, nec narrare: credere tantum tibi permittitur, ut salvus esse possis; sicut Apostolus dicit: Credere enim oportet qui ad Deum accedit, quia est, et quaerentibus eum mercedis redditor erit (Hebr. XI, 6). Si vero nativitatem eius secundum carnem, quam pro nostra salute dignatus accepit, scire desiders; audi, et crede natum de Spiritu sancto ex Maria virgine. [...] non solum quod in principio erat Verbum, non habens ullum nascendi principium; verum etiam quod Verbum caro factum est (Joan, I, 1, 14) [...] 4. Maria credendo concepit sine viro. Christus nostri gratia natus est in carne. Credimus ergo in Jesum Christum Dominum nostrum, natum de Spiritu sancto en virgine Maria. Nam et ipsa beata Maria, quem credendo peperit, credendo concepit. [...] Quae cum dixisset Angelus, illa fide plena, et Christum prius mente quan ventre concipiens. Ecce, inquit, ancilla Domini, fiat mihi secundum verbum tuum (Luc. I, 34-38). [...] Credidit Maria, et in ea quod credidit factum est. Credamus et nos, ut et nobis possit prodesse quod factum est».

Cherchi, «Tradition and Topoi in Medieval Literature», Critical Inquiry, vol. 3, número 2 (1976), págs. 281-294; y, «Notulla sull'amore lontano di J. Rudel», Cultura Neolatina, 32 (1972), pág. 185. No he podido ver «Un'eco ciceriniano in S. Agostino», Revue des études agustiniennes, 19 (1973), pág. 303.

San Efrén, San Gaudencio o San Ambrosio, etc.; este último, en el Tratado sobre el Evangelio de S. Lucas, escribe: «[...] sic enim habes: quomodo fiet istud, quoniam virum non cognovi? Incredibilis et inaudita generatio ante audiri debuit, ut crederetur. [...] Ecce enim ut facta est vox salutationis tuae in auribus meis, exultavit gaudio infans in utero meo. Et beata quae credidisti. Sed et vos beati, qui audidistis et credidistis; quaecumque enim crediderit anima et concipit et generat dei verbum et opera eius agnoscit» (II, 15 y 26).

El rayo, metafórico ya, se refiere unas veces a la concepción y, otras, al nacimiento de Cristo. Vid. Robert Ricard, «Paravicino, Rabelais, el sol y la vidriera», Estudios de literatura religiosa española, Madrid, Gredos, 1964, págs. 259-263. En el otro extremo estaría San Ignacio de Antioquía cuando habla de la generación por el silencio de Dios.